Narzędzia głosowe i artykulacyjne cz. 1

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie słuchowe, wychowanie spartańskie, wychowanie społeczne, wychowanie stanowe, wychowanie średniowieczne

Narzędzia mowy naszej są trojakiego rodzaju:

  1. a) motoryczne: płuca i tchawica, organy, wytwarzające właściwą siłę popędową aparatu głosowego;
  2. b) dźwiękowe, czyli wibracyjne, wytwarzające właściwy dźwięk: krtań z wiązadłami (strunami) głosowymi, szparą głosową (głośnią) i t. zw. nagłośnią (pokrywką krtaniową, zamykającą głośnię podczas jedzenia i picia); i
  3. c) artykulacyjne, mieszczące się w właściwej sali koncertowej mowy ludzkiej, tj. w jamie ustnej. Usta, to wrota cudownej tej jaskini, w której rozbrzmiewają, posługując się najrozmaitszymi instrumencikami, głoski mowy. Na samych ustach, u wejścia do jamy ustnej, wytwarzają się przede wszystkim wszystkie samogłoski i spółgłoski t. zw. wargowe: f, p, b, w i m, najłatwiejsze do wymówienia. Do wytworzenia innych spółgłosek służą następujące instrumenty: twarde i miękkie podniebienie, dolna (ruchoma) i górna (nieruchoma) szczęka, dolny i górny rząd zębów, języczek podniebieniowy i język.

Wszystkim brzmieniom nadają przestrzenie oddźwiękowe (jama ustna i jamy nosowe) właściwego rezonansu, który najmuzykalniej występuje w samogłoskach. Przestrzenie oddźwiękowe spełniają zadanie tzw. cewy przysadkowej („Ansatzrohr”), czyli rezonatora instrumentów sztucznych, a rezonator głosu ludzkiego jest narzędziem niezmiernie ruchliwym, zdolnym do najdrobniejszych i niezliczonych zmian objętości swej i kształtów.

Comments
  1. Posted by Reklama