Samogłoski cz. 1

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie klasyczne, wychowanie komunikacyjne, wychowanie laickie, wychowanie ludów pierwotnych, wychowanie ludzi dorosłych

Samogłoski są właściwie muzykalnym pierwiastkiem żywej mowy. W samoistnie wypowiedzianych samogłoskach brzmi nieprzerwanie prąd dźwiękowy naszego głosu. Źródłem tego dźwięku, jedynym jego ogniskiem brzmieniotwórczym są wiązadła głosowe w krtani, zwane także strunami głosowymi, pomiędzy które przechodzi szparą (tzw. „głośnią”) prąd powietrza wydechowego, niby „smyczek” skrzypcowy, prowadzony miarowym ruchem oddechowym płuc, niby prawą ręką skrzypka. W samogłoskach dźwięk głosu ludzkiego, zrodzony, w krtani, płynie bez przeszkód i bez współdziałania innych narządzi mowy przez jamą ustną i wypływa przez otwarte usta. Różnice poszczególnych samogłosek polegają na zmianach rezonansu jamy ustnej, skutkiem modyfikowania tych przestrzeni oddźwiękowych za pomocą ściśnienia lub zwężenia warg. Kształt ust przy wymawianiu rozstrzyga zatem o formie samogłoskowej dźwięku. Na kształt ust podczas wymawiania samogłosek należy więc baczną zwracać uwagą.

Przede wszystkim nie należy „cedzić słów” przez usta, ale otwierać je dobrze, bez przymusu jednak i naturalnie.

Comments
  1. Posted by Reklama