Samogłoski cz. 2

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie intelektualne, wychowanie intencjonalne, wychowanie jako proces, wychowanie jako spotkanie, wychowanie katolickie

Kształt ust przy wymawianiu samogłosek modyfikuje się w sposób następujący:

U. — Zęby rozwarte, wargi przybierają kształt ryjkowaty, krtań spada. Rezonator, t. j. kanał ustny, jest przy U najdłuższy, skutkiem największego wychylenia się warg naprzód. Baczność na wytworzenie dźwięku na ustach, nie w gardle.
I. — Zęby ściśnione, usta się rozszerzają, wargi cofnięte, poziomo ukształtowane, krtań najwyżej się podnosi. Rezonator, z przodu i z tyłu skrócony, jest przy I najkrótszy.
A. — Usta szeroko rozwarte, wargi nie są naprzód wysunięte, kanał ustny nie zwężony ani w środku (jak przy 1), ani przy końcu (jak przy U); krtań wolna, położenie jej pośrednie między U a 1. Długość więc także rezonatora pośrodku między U a I.
E. — Wargi odchylone nad lekko rozwartymi zębami, krtań nieco ściśnięta, położenie krtani między A i I.
O. — Usta i zęby silnie rozwarte, kąty warg zbliżone do siebie, dobrze zaokrąglone, położenie krtani między U i A.
Y. — Położenie warg jak przy I, krtań pozostaje nieruchoma.
Ą. — Samogłoska O z przymieszką ukryte j nosowej spółgłoski M (dąb, kąp), lub N (zając, pieniądz).
Ę. — Samogłoska E z przymieszką ukrytej nosowej spółgłoski M (dębowy, tępy), lub N (męka, ręka).
O. — Uważane jest jako forma pośrednia między O i U, tak jak dawne nasze pochylone E uważano jako formę pośrednią między E i 1. Różnice pomiędzy O i U wolnym uchem nie są dostrzegalne. Z tego powodu nieuwzględnione są w ćwiczeniach.

Comments
  1. Posted by Reklama