Spółgłoski cz. 1

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie humanistyczne, wychowanie humanistyczne w polsce, wychowanie i jurydyfikacja, wychowanie i profilaktyka, wychowanie integralne

Jeżeli cechą samogłosek jest niezmienność brzmienia podczas całego czasu jego trwania, a czas ten można w pewnych granicach dowolnie skracać i przedłużać (od czego zależy „długość” samogłoski), to spółgłoski znamionuje przede wszystkim ustawiczne przerywanie prądu dźwiękowego z powodu przeszkód, jakie mu stawiają podniebienie, język, usta i wargi. Dźwięku spółgłosek nie można dlatego dowolnie przedłużać. dźwięk ten jest czasowo ostro odgraniczony. Przeszkody polegają na zamknięciu prądu wydechowego przez zetknięcie, lub na zwężeniu jego przez zbliżenie dwóch kooperujących narzędzi. Zamknięcia te i zwężenia odbywają się w jamie ustnej w trzech „dziedzinach artykulacyjnych” spółgłosek. I tak zwarcie lub zwężenie wytwarzać mogą: 1) dolna warga z górną wargą lub z przednimi zębami; 2) przednia część języka z zębami lub z podniebieniem; 3) środkowa lub tylna część języka z zębami i z podniebieniem.

Ze stanowiska fizjologii głosek wynika z tego (obok podziału spółgłosek wedle narzędzi mowy, jakiego używa gramatyka szkolna Małeckiego, zastosowanego w ułożeniu ćwiczeń) podział spółgłosek wedle przyczyn ich powstawania.

Comments
  1. Posted by Reklama