Spółgłoski cz. 5

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie autorytatywne, wychowanie bez nagród i kar, wychowanie bez porażek, wychowanie bez porażek w szkole, wychowanie chłopców

7) Odrębne stanowisko zajmuje spółgłoska J. Jest ona odmianą spółgłoskową samogłoski I, jest zdwojeniem niejako, względnie przedłużeniem lekkiego osobliwego szmeru, jaki przy wymówieniu I powstaje. Można go spostrzec najlepiej, wymawiając I szeptem.

Wedle udziału wiązadeł głosowych dzielą się spółgłoski:

  1. a) na dźwięczne czyli głośne, przy których wymawianiu struny głosowe akustycznie drgają: b, d’, d, g, g’, m, m’, n, ń’, w, w’, z, ż, ź, dz, dż, dż, r, ł, j;
  2. b) na głuche czyli ciche, przy których wymawianiu wiązadła są rozwarte, nie stawiają więc żadnego oporu idącemu z płuc prądowi wydechowemu, tak, że nie drgają wcale: p, p’, t, k, k’, f, F, s, ś, sz, ch, ch’, c, cz, ć.

Rezonans jamy ustnej, najważniejsze znamię samogłosek, występuje ponadto wcale wyraźnie w spółgłoskach płynnych, r,  ł,  a rezonans nosowy, cechujący samogłoski ą i ę w spółgłoskach nosowych: m, m , n, ń.

Comments
  1. Posted by Reklama