Zgłoski czyli sylaby

Autor: | Opublikowane w O nauce czytania 1 Comment
Tagi: wychowanie adaptacyjne, wychowanie antyautorytarne, wychowanie artystyczne, wychowanie ateńskie, wychowanie autorytarne

Z połączenia spółgłosek z samogłoskami powstaje wymawianie, a jednostką tego połączenia jest zgłoska czyli sylaba. Dźwięk muzyczny samogłoski nie zmienia się zasadniczo przez dołączenie spółgłoski, doznaje tylko pewnej modyfikacji.

Zgłoska jest organiczną jednostką, występuje zawsze jako ściśle określony, jednolity dźwięk i działa na ucho nasze jako nierozłączna całość. W kompozycji jej pierwiastków dźwiękowych występują formy trojakie, wedle tego, czy samogłoska znajduje się

1) w nagłosie, t. j. na początku zgłoski (ap, eb, if, ow, urn);

2) w wygłosie, t. j. na końcu zgłoski (pa, ba, fi, wo, mu), czy 3) w śródgłosie, t. j. w środku zgłoski (pap, besz, fil, wor, mum).

Najmuzykalniejszą, a zarazem najłatwiejszą formą artykulacyjną jest wygłos, najtrudniejszą śródgłos.

Samogłoski są najłatwiej do wymówienia w wygłosie wtedy, jeśli poprzedzone są spółgłoską wargową lub zębową, a zatem w połączeniach, jak pa, ba, fa, wa, ma, ta, da i t. d. iw kombinacjach tych spółgłosek z innymi samogłoskami.

Od pokrewieństwa (co do sposobu mechanicznego powstawania) brzmień bezpośrednio po sobie następujących, zależy mniejsza lub większa trudność w wymawianiu. Spółgłoski pokrewne lub zgoła identyczne najtrudniej łączą się z sobą (gdakać, wsiadł, szczaw, mgła, zczezł, zdźwignął, zrzedł, zżółkł, zziąbł, wwiózł); najłatwiej natomiast następują po sobie brzmienia najmniej do siebie podobne, a więc przede wszystkim wtedy, kiedy w zgłoskach jedna tylko spółgłoska występuje (powoli, murawa, miłowali), a potem wtedy, kiedy spółgłoski następujące po sobie nie są blizko ze sobą spokrewnione (twój, brat, plewa).

Comments
  1. Posted by Reklama